นอกจากนี้ หลายคนมีความคิดว่าการออกค่าย เป็นการเสียสละ เป็นเพียงแค่ผู้ให้ คนเหล่านั้นแหละคิดผิด การที่เราออกค่ายนั้นเราเป็นผู้รับเสียมากกว่าผู้ให้ หากเราเรียนรู้ที่จะเปิดใจยอมรับมัน องค์ความรู้งายๆที่เราได้รับคือวิถีชีวิตของเด็ก การอยู่ร่วมกันทางชุมชนของแต่ละเผ่าพันธุ์ ที่หมู่บ้านหนึ่งอาจจะมีหลายเผ่าพันธุ์ที่รวมตัวกันอยู่ได้โดยสันติ ซึ่งมันสะท้อนให้คนในสังคมเมืองตระหนักอยู่เสมอ ว่าทำไมคนในสังคมเมืองมีทุกอย่าง ทำไมยังแก่งแย่งชิงดีกันอีก หรือมีความแตกแยกไม่รู้จักจบทั้งๆที่เป็นคนไทยเหมือนกัน หรือว่าคนในสังคมภูเขามีสิ่งหนึ่งที่เราไม่มี สิ่งนั้นคืออะไรหละ?

บางครั้งก็อดถามไม่ได้ว่า เราจะพัฒนาชุมชน ไปจนถึงขั้นปลดปล่อยได้ยังไง เพราะแม้แต่องค์ความรู้ของชุมชน ที่ร้อยรัดแทรกซ้อน ดำรงให้เป็นวิถีชุมชน เรายังไม่สามารถเรียนรู้ได้เลย หรือว่าไม่มีใครกล้าที่จะเปิดพื้นที่ให้ได้แสดงตนบ้าง

นานมาแล้ว ที่ผมได้แต่หวังว่า "ค่ายครูดอย" ที่เคยได้ยินกัน ไม่ใช่ค่ายที่หมายถึงค่ายสอนหนังสืออย่างเดียว ซึ่งทุกคนที่เข้าค่ายมีจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวว่าจะทำเพียงแต่หน้าที่สอนหนังสือเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทหน้าที่อื่นๆที่สำคัญเช่นกัน ซึ่งทุกบทบาทหมายถึงกำลังกาย กำลังสมอง และสติปัญญา ที่จะผลักดันให้ค่ายประสบความสำเร็จ

ดังนั้นจงเลิก แย่งกันเป็น”ครูดอย”เสียที่ และ เลิกเถียงได้แล้ว ว่า นั่น "ค่ายสร้าง!" นี่ "ค่ายสอน!”

เพราะค่ายที่แท้จริง คือการสร้างสรรค์จิตใจที่พร้อมทุกเมื่อ และยินดีรับทุกบทบาท เพื่อสร้างสรรค์สังคมให้เป็นธรรม เท่าเทียมและน่าอยู่

โดย นายทรงพล วงศ์เทพ พี่โจว์โหย่ย